جنایت بهائیت در سعدی شیراز

( قسمت سوم )

بازخوانی  حادثه دلخراش و قساوت گونه قتل و نسل کشی تعدادی از مسلمانان  بیگناه و مظلوم محله سعدی شیراز به دست یک استوار بهائی ارتش شاهنشاهی  از زبان آقای صدر الله فهندژ سعدی  که خودش در این فاجعه خونین حضور داشته است:

(( اینجانب صدرالله فهندژ سعدی فرزند نصرالله در سال 1355 شروع به مبارزه با فرقه ضاله و رجیم (رژیم )شاه با دیگر دوستان کار می کردیم .

در سال 1357 می رفتیم شعار توی کوچه ها می دادیم ( برای اینکه مامورین حکومت شناسائی نکنند و ما رابگیرند ) چون سعدی قبلا شهرک کوچکی بود و همه همدیگر را می شناختند . تعدادی از کسانی که در شهرک سعدی زندگی می کردند از مامورین شاه بودند که اسم نمی آورم چون تعدادی از آنها فوت کردند و یا فرار کردند .

هر شب می رفتیم شعار می دادیم تا سه شب قبل از واقعه تیراندازی استوار بهائی به تظاهرات مسلمانان ، بچه های شهرک سعدی تعداد زیادی شدیم و شعار می دادیم تعدادی از مامورین آمدن و ما را پراکنده کردند .

شب 23 آذر 1357 حدود 2000 نفر بودیم که شعار دادیم و رفتیم  داخل کوچه ها و بعد از کوچه ها رفتیم داخل خیابان 20 متری و رفتیم کوچه محل شب سیاه و آنجا که شعار مرگ بر شاه می دادیم همه را بستن به گولوله . بنده خودم حضور ذهن دارم از اول تا آخرش خدمت شما که عرض کنم همین صفات الله فهندژ لباس کماندوئی ارتش مال هوابرد کرده بود برش ( برتن پوشیده بود )2 قطار ( فشنگ )هم بسته بود و بهائی بود که ریشه فرقه ضاله بهائیت خودش بود و خانواده اش . پدرش بهائی بود ،عمویش بهائی  بود و اینها کسانی بودند که از قدیم پدرم تعریف می کند انگلیس ها روی اینها سرمایه گذاری کرده اند ، روی خانواده های مسلمان  که نسل آنها را ادامه دهد .

ببخشید شما در راهپیمائی بودید ؟

بله ما از مسجد صاحب الزمان شروع کردیم رفتیم زیر بازارچه و بعد رفتیم توی کوچه شعبه نفتی آرمگاه سعدی بعد برگشتیم توی 20 متری و آمدیم توی محل شروع کردیم به شعار دادن . دری (محلی ) بود به نام حضیره القدس بهائیان .هیچ کس به هیچ بهائی کار نداشت من قسم می خورم به خانواده های بهائی هیچ کس تعرض نکرد . هر کس بخواهد همین الان با من روبرو شود من حاضر هستم شهادت دهم که هیچ کس پرخاش نکرد . بعد از اینکه آن شب مردم را بستن به گلوله اغتشاش شد.

چه کسی مردم را به گلوله بست ؟

صفات الله بود. چهار ، پنج نفر بودند و من صدای صفات را شنیدم که پرخاش می کرد به امام و جمهوری اسلامی ، دوبار به امام زمان پرخاش کرد . او می گفت  کو امام زمانتان تا من با گلوله بزنمش وبه مقام معظم رهبری (امام خمینی ) هم پرخاش می کرد .

حدودا یک ساعت و خورده ای بود شهید اصغر فهندژ ، ایوب وفائی ( جانباز) در نزدیکی  حادثه  افتاده بود که من او را بلند کردم ولاالله الا الله میگفتم .

شهید اصغر فهندژ من را زد قد (کنار )دیوار و گفت بیا این بر(طرف ) که می کشندت . که یک دفعه (صفات الله )صدا زد از پشت بام که فلان فلان امام زمان بیاد تا بکشمتون . بعد اصغر فهندژ بهش گفت نامرد بیا پایین تا بهت بگم که یک گلوله زد به اصغر فهندژ و دستش را به دیوار زد و یک گلوله دیگر هم زد به ایشان و اصغر صاف خوابید. رفتم سینه خیز بالای سرش دیدم در آخرین لحظات عمرش یاد بچه بزرگش میکنه به نام رضا .برگشتم دیدم هیبت الله فهندژ را  هم زد و حکمت فهندژ را هم زد توی پاش و شاپور شریف پوررا هم زد توی پاش و رفت توی یکی از درها و همانجا شهید شد .

و من همین جور به صورت سینه خیز می رفتم در خانه یکی از اهالی سعدی های خودمان در زدم باز کرد و رفتم تو ، دوباره آمدم بیرون یک بوناتی (اهل بوانات ) بود که اصلا هیچ کاری نداشت فقط در را باز کرد با گلوله زدند بهش . صفات با پنج نفر دیگربودند که می زدند. منتها روزی که دادگاه انقلاب از من خواست که بیام شهادت بدهم من گفتم فقط صدای صفات را شنیدم .

اول صفات الله از آخر کوچه بن بست شروع کرد و خانم بواناتی را هم که حتی حامله بود آمد بیرون و گریه و شیون می کرد او را هم زد . علی نژاد فهندژ از در آمد بیرون که خونش( خانه اش ) توی همان کوچه بود به صفات گفت بی ایمان نزن و دو تا تیر به علی نژاد زد و الان جانباز هست و افتاد و من با سینه خیز می رفتم .

آمدم وسط کوچه که یک پرخاش زشتی به امام خمینی کرد و گفت شعار به شاه می دید( می دهید) پس بخورید و صفات که پرخاش به امام کرد یک پرخاش هم به امام زمان کرد تا سه مرحله و خانواده پرویز فهندژ که شهید شد همانجا (از توهینهای صفات الله ) ناراحت بود . به او گفت بی وجدان مردم را نزن چرا می زنی که بستش به گولوله که در هما نجا خانمش زخمی شد و خودش شهید شد و برادرش غلام فهندژ شهید شد و سید عطای حسینی که وسط کوچه زدش و شهید شد و شهید کاظم و رمضان را فردا صبح دیدم که آنها هم شهید شدند .

بعد مامورین آمدند و صفات راه پس و پیش نداشت حتی خودم پریدم به یکی از سربازها که تفنگش را بگیرم که گلن گدن را زد که من را بگیره به اجبار ولش کردم و دوباره خودم را انداختم روی زمین چون تازه از سربازی آمده بودم به کلاش و ژ- سه وارد بودم چشمم را می بستند می توانستم باز و بسته کنم و چون دیدم می زنن کاری نکردم .

خود صفات هم خودش را کشت و راهی نداشت و یا اورا کشتند نمیدانم چون اهالی سعدی راههای دور تا دور را بسته بودند وحتی خانمش بهش می گفت مردم را نزن . که دو تا تیر به طرف خانمش پرتاب کرد توی حیاطش ولی این تیر ها رفته بود توی حیاط برادرش حسن فهندژ که مسلمان بود که آقای قمشه ای زده بود و برادر زن آقای قمشه ای را که توی حیاط بودند . ( جعفر قمشه ای و عباس قمشه ای )

صبح فردای آن روز رفتیم جلوی بیمارستان سعدی که جسد ها را شناسائی کنیم که دکترها می گفتند دیشب در سعدی پیش پای مهدی 40 تا کشته داده . مامورین شاه آمدند گاز اشک اور ریختند که خود من با سر رفتم توی جوی کنارخیابان که پرستار ها مرا بردند و آب زدند به سرو صورتم چون خیلی رفته بودم جلو .

در مورد خانه ها که میگن (میگویند ) آتش زدند . تعدادی ماشین حتی ریو هم بود . با بشکه های نفتی و سرباز با لباس شخصی آمدند و بخاطر که انقلاب را بر گردانند و بگن مردم بین فرقه ضاله بهائیت و خودشان درگیری هست و نفت می دادند به تعدادی از جوانانی که از خودشان بودند لو می خوردند (میرفتند ) توی خانه ها و آتش می زدند و عکس شاه را می بردند بالا و می گفتند بگو زنده باد شاه . خود مامورین ساواک هم بودند .

که بعد آقای آیت الله محلاتی آمدند ( که مانع تخریب و آتش زدن  خانه ها شوند )ولی موقعی آمد که دیگر کار از کار گذشته بود زیرا یک تعداد از مردم شور انقلاب و کشته شدن این بچه ها را داشتن یک تعدادی هم دست نشانده خودشان بودند که آتش می زدند و می گفتند بگید زنده باد شاه . مردم نادون ( نادان )هم می گفتن زنده باد شاه و آتش می زدند که بگن مردم ایران با شاه هیچ مشکلی ندارند مسئله توی خودشان هست . یکی از بهائی های که توی دبی هستند به نام نسرین آتش زاد است از آنجا زنگ می زند و می گه شیراز سعدی چه خبراست . مردم خانه ها را آتش می زنند و می گن زنده باد شاه .خدمت شما عرض کنم همش از مامورین سواک بودند . ...... 

خاطرات خانواده شهید سید ابراهیم حسینی   

 ( قسمت اول )   

بازخوانی  حادثه دلخراش و قساوت گونه قتل و نسل کشی تعدادی از مسلمانان  بیگناه و مظلوم محله سعدی شیراز به دست یک استوار بهائی ارتش شاهنشاهی  بدون گفتگو با بازماندگان این شهدای گرانقدرو جانبازان و مجروحان  و شاهدان زنده حادثه ،  موجب  فراموشی تاریخی نسلهای آینده خواهد شد ولی خاطرات این خانواده ها  باعث خواهد شد که زوایای ناگفته این حادثه به معرض  دید آیندگان قرار گیرد .

 یکی از خوانندگان  علاقمند  این وبلاگ ،  مبتکر و پیگیر گفتگو با تعدادی از خانواده های محترم  از بازماندگان  حادثه  گردید . ضمن تشکر از ایشان  سعی خواهد شد تا بتدریج  این خاطرات به معرض مطالعه همه علاقمندان بویژه  هموطنان بهائی قرار گیرد تا متوجه مظلوم نمائی و تحریف حقایق توسط تشکیلا بهائیت  شوند . شهید سید ابراهیم حسینی :

آقای سید مصطفی حسینی برادر گرامی ایشان ، خودش در اثر اصابت گلوله  تفنگ ژ-3 استوار فهندژ بهائی  در آن حادثه مجروح شده و در کنار برادر خود تا زمانی که جان پاکش از بدن خارج شده حضور داشته است . ایشان  در گفتگوئی زنده  به نقل خاطرات خود می پردازد :

(( ... روزی که بنا کردند به شعار دادن مرگ بر شاه مرگ بر شاه از همین کوچه هشت متری ما حرکت کردند ما هم در خونه نشسته بودیم که دیدیم صدای مرگ بر شاه مرگ برشاه بلند شد . ما هم بلند شدیم رفتیم بیرون ببینیم چه خبر ، وقتی رفتیم بیرون دیدیم 40یا 50 نفر از بچه ها مرگ بر شاه مرگ برشاه می گفتند و ما هم در کوچه وایساده بودیم . 

وقتی تیر اندازی کردند رفتیم سر کوچه که خودم بودم آقام بود و همین برادرم که شهید شد و یکی دیگر از برادرام ، وایساده بودیم و اینها مرگ برشاه گفتند و رفتند و ما هم سر کوچه ایستاده بودیم . وقتی سر کوچه بهائی رفتند اینجا بهائی ها از جلو تر سنگر روبون بسته بودند که مثلا اگر کسی روز عاشورا و محرم شلوغ کردن از آن بالا تیر اندازی کنند و مردم را بکشند و اون شب که بچه ها رفتند مرگ بر شاه گفتند و رفتند صفات الله بود و چند تای دیگر که من نمی تونم اسم الکی بگم ولی من خودم صفات الله و پسرش را با چشمان خودم صریحا دیدم . دانیال خدا بیآمورزدش آمد و گفت دو تا از برادرام کشتن و شما اینجا ایستادید چه کنید .

من با همین سید ابراهیم که وایسیده بودیم خودم اول دویدم رفتم بشینم تو ماشین شهید غلام پسر برادر دانیال ابراهیم کفت من هم می ام و با هم رفتیم آنجو از بالا او پسرش که اسمش کورش بود تفنگها رو پور می کرد می ده دست باباش ، باباشم تیر اندازی می کنه . ما که از در رفتیم داخل شروع کرد تیر انداختن برای ما من و ابراهیم رفتیم پایین حیاطو نشستیم تیر اندازی که خورده ای کمتر شد دست برادرم را گرفتم ، گفتم بلندشو کاکو بریم . دیدم سنگین و بلند نمی شه بعد نگاه کردم دیدم خون زیر سرش داره می ره . من دیگه نمی دونم چطور شد بنا کردم به داد و بیداد کردن و فحش دادن به بهائیا که من هم بکشید تا انجا که تیر اندازی کم شد خواهرم آمد و گفت چطور شده و من گفتم کاکامو کشتن و وایسیدم دریوری گفتن به صفات و اینها از روبرو شروع به تیر اندازی کردند که حدود 24 تا 25 نفر را گشتن و برادرم که در جا کشته شد چون تیر به مغزش خورده بود . صفاتم که من دیدمش که یک ملکی پاش بود حرکت کرد به آن طرف که برادر خودش می خواست بکوشه که یکی دیگر را کشت .

خبر رسید به ژاندارمری اینها که صفات از طرف داران شاه بوده و ملت را می کشه آمدند ریختند تو کوچه و بعد گفتند حکومت نظامی. آقا ،دو تا سرباز راست شود چوب بره بالا صفات دید اگر بخواهد وایسه می گیرنش و شاید هم بکوشنش تیر گذاشت اینجا خودش (( با دست زیر گلو نشان داده است )) و خودشو کشت . برای اینکه شکنجه و یا بازخواس نشه و بعد ما به بیمارستان رفتیم و چون حکومت نظامی بود راهمان نمی دادند که وارد بیمارستان بشیم...))

 حمله و هجوم مسلحانه  استوار فهندز بهائی با تفنگ ژ3  به عده ای از همسایگان و مردم عادی و بیدفاع  و عدم محکومیت اقدامات این عنصر ارتش شاهنشاهی توسط تشکیلات محفل روحانی بهائیان شیراز آنچنان در روحیه عده ای از بهائیان آن شهرک تاثیر گذاشت که گروهی از آنان به طور دستجمعی  تغییر عقیده داده و متوجه دروغ  پردازی و چهره منافقانه  تشکیلات بهائیت شده و همگی با ابراز انزجار از بهائیت به آغوش اسلام و دین آبا و اجدادی خودشان برگشتند .

  تبری نامه این شهروندان ایرانی از بهائیت تاثیر مثبتی در فرو نشاندن خشم و نفرت مردم مسلمان سعدی که عزیزان خود را در این حادثه از دست  داده و یا مجروح شده بودند  و بغض خود را در گلو داشتند ، داشت .

<<  بسم الله الرحمن الرحيم

متن تلگراف بهائيان مسلمان شده قريه سعديه شيراز خطاب به محفل ملي بهائيان ايران

اينجانبان خليل قادري (مبلغ قريه سعديه ) و شكراله فهندژ و ولي قادري و روح اله سهراب و عبادت اله فهندژ و ايرج مستمند و روان همت و بديع اله حسني و سعيد فهندژ به اتفاق خانواده هاي خود از ساكنين قريه سعدي لازم مي داند كه خاطر شما گردانندگان حزب بهائيت را مستحضر بدارد كه مدتي عمر عزيزخودرا تحت تسلط تبليغات مسموم مرام بهائيت تلف كرده ايم.

اكنون با تحقيقات واقعي به حقانيت و آخربودن ديانت مقدس حضرت محمد صلي الله عليه وآله و امامت دوازده جانشين آن حضرت كه آخرين آنها حضرت محمد بن الحسن العسكري عجل الله تعالي فرجه است پي برده و ايمان داريم كه حضرت مهدي عليه السلام در پس پرده ي غيبت است و به امر خدا ظاهر خواهد شد و دنيا را پر از عدل و داد خواهد فرمود .

ما با آزادي و اختيار تمام بدون هيچگونه اجبار و اكراهي با ميل خود مسلمان شده ايم و از مسلك پوشالي بهائيت تبري جسته ايم .

متأسفانه آن محفل و محافل وابسته بر خلاف واقع و بدون تحقيق به كار ديرينه ي خود يعني شايعه هاي دروغ پرداخته و مسلمان شدن ما را به ديگر بهائيان با اجبار و چشم بسته اعلام نموده اند و حتي آتش سوزي ها را به مسلمانان نسبت داده در حالي كه ماخود شاهد ممانعت علماي اسلام از اين كار بوده ايم .

بدين وسيله از خود ردّ اتّهام نموده و از محافل بهائيت مي خواهيم دست از اينگونه شايعه پردازي هاي دروغ بردارند و بهائيان را آزاد گذارده تا همانند ما تحقيق كرده و با شجاعت هرچه تمام تر از اين مسلك تبرّي جويند .

در پايان با كمال افتخار خواهانيم كه نام اينجانبان را هرچه زودتر از دفاتر سجلّات امري حذف نمائيد.

به اميد هدايت همگي شما هدايت شدگان قريه سعدي شيراز

خليل قادري – شكراله فهندژ – عبادت اله فهندژ – ولي قادري – روح اله سهراب – روان همت – ايرج مستمند – سعيد فهندژ – بديع اله حسني>>

روزنامه اطلاعات يكشنبه ۸ بهمن ۱۳۵۷ – شماره ۱۵۷۷۰

روزنامه كيهان چهارشنبه  ۴ بهمن ۱۳۵۷ – ۲۵ صفر ۱۳۹۹ – شماره

یکی از عزیزان و شاهدان ماجرای قریه سعدی در نظرات خاطره خود را از آن زمان تعریف کرده که با اجازه ایشان و پیگیری که این بنده ناچیز کردم در درستی و صحت مطالب آنها را به صورت یک پست مطلب در آوردم و در خدمت شما قرار دادم تا خاطرات یک شاهد زنده و عینی که خودشان داوطلبانه در این امر مشارکت کردند را بخوانیم:

<<این بنده کمترین زمان انقلاب در اصفهان تدریس میکردم ولی در اوائل دهه پنجاه به مدت سه سال در یکی از مناطق نزدیک سعدی در ناحیه هفت تن تدریس مینمودم و شاگردان زیادی از آن محله سعدی هم داشتم . اگر چه هم اکنون بازنشسته شده ام ولی تک تک حوادث و جریانات انقلاب به علت اهمیت و منحصر بودن آنها هرگز از خاطراتم پاک نمیشوند . یکی از این حوادث درد ناک حادثه جنایت یک استوار بهائی در محله سعدی شیراز بوده است .
درست است که در این محله خانواده های بهائی - مسلمان وجود دارند و این هم یکی از خیانتهای تشکیلات بهائیت برای ایجاد تفرقه و تشتت در یک جامعه مذهبی و بی ریا و مردمی بی غل و غش و بسیار مهربان بوده است .
کمتر از نیم قرن قبل از این حوادث و بدنبال نقشه خائنانه مهاجرت بهائیان به این محله به قصد گسترش بهائیت ازداوجهائی صورت میگیرد و این افراد ساده دختر خود را به بعضی افراد بهائی میدهند و بدون توجه به عواقب آن میگفتند : موسی به دین خود -عیسی به دین خود . ولی از آینده تاریک این محله اسلامی بی خبر بودند .

تا اینکه ناگهان افراد آگاه این محله متوجه نفوذ خطرناک بهائیت از طریق ازدواجهای فامیلی شدند و سعی میکردند تا آنجا که می توانند با صحبت و گفتگو و پادرمیانی روحانیون محل و ریش سفیدان مانع این جریان انحرافی شوند و تا اندازه ای هم موفق بودند و همین موضوع خشم تشکیلات بهائیت را موجب شده بود .
به خاطر این اختلاف عمیق عقیدتی در این سالهای طولانی و در دوران حکومت پهلوی هم گاهی اوقات نزاعهای خانوادگی میان طرفین در میگرفت ولی هیچگاه فروکش نمیکرد و متاسفانه بهائیان به خاطر نفوذی که توسط تعدادی از ارتشیان بهائی آن محله منجمله فردی به نام سرهنگ وحدت (که مدتی هم عضو محفل روحانی بهائیان شیراز بود ) در دستگاه حکومتی شاه داشتند مورد ظلم و بیعدالتی قرار میگرفتند و نمی توانستند از حق خود دفاع کنند و مرعوب این نظامیان بهائی هم بودند .
این جریان تا اوج اتفاقات و حوادث انقلاب ادامه داشت ولی هرگز با حوادثی نظیر آتش زدن و غارت خانه بهائیان همراه نبود و شعور مردم اجلزه این اقدامات کور را نمیداد .
اگر چه این حقیقت بسیار تلخ را نباید از نظر دور داشت که بنده خود شاهد ناراحتی و دلخوری مسلمانان محله از برخورد منفی و استهزا آمیز و ضد انقلابی بهائیان با تظاهرات ملیونی مردم شهر های ایران منجمله همان محله به ظاهر کوچک سعدی بودند .جامعه ای که خود را ایرانی و ایران دوست و ظلم ستیز میدانست ولی حتی یک جمله در حمایت از این تظاهرات ملیونی هم وطنان خودشان علیه یک حکومت ظالم از زبان و قلم بهائیان و محافل آنان نمی شنیدند.

مردم مسلمان همه این نا مهربانیها و نامردیها و کج اندیشیها را به خاطر هدف بزرگ سرنگونی شاه خائن به جان می خریدند و ساکت بودند ولی بغض فروخفته آنان در گلویشان سنگینی میکرد .
آنچنان که یکی از شاگردان قدیمی من به نام ف. ر . برایم تعریف میکرد در اکثر روزهای اوج تظاهرات مردم در انقلاب در سال 1357 در محله سعدی هم یا افراد به شیراز میرفتند و یا در خود محل تظاهراتی علیه حکومت شاه میشد و یا اعلامیه های امام خمینی دست به دست میگشت ولی کسی کاری به بهائیان نداشت چون بهائیت را از شاخه های فرعی و وابسته به حکومت شاه میدانست علیرغم اینکه صدها افسر و سرهنگ بهائی در همان ارتش شاهنشاهی مشغول تحکیم موقعیت تشکیلات خود و حکومت پهلوی هم بودند .
در مقابل این سیل خروشان مردمی متاسفانه هموطنان بهائی به خاطر شستشوی مغزی با انقلاب اسلامی و خواست مردم مخالف بوده و از حکومت شاه حمایت میکردند و از این جهت کینه قلبی نسبت به مسلمانان و رهبران روحانی تظاهرات داشتند و این نیت باطنی را در برخورد های لفظی با خویشاوندان مسلمانشان نشان میدادند .... لذا محله سعدی به خاطر عملکرد ضعیف بهائیان تبدیل به بشکه باروتی شده بود که منتظر یک جرقه بود .....................!!!!!

 متاسفانه این جرقه از لوله های تفنگ آتشین استوار صفات الله بهائی بر روی عده ای از مردم بیگناه کوچه و بازار که نه قصد حمله به خانه او را داشتند و نه کاری به او داشتند بیرون آمد . آیا مگر در آن محله خانواده بهائی دیگری وجود نداشت و فقط خانه او که محلی از اعراب هم نبود مورد نظر بود .؟؟؟؟ اگر مردم مسلمان به تعبیر دروغ بهائیان قصد غارت؟؟؟؟ خانه بهائیان را داشتند خانه های افراد ثرتمند و اعیان بهائی محله سعدی را غارت !!! میکردند و به افراد با نفوذ تر و مبلغان سرسخت بهائیت در آن محله هجوم میاورند .
چرا تا قبل از این جنایت هولناک به احدی از افراد بهائی و یا خانه های آنان در سعدی حمله ای نشده بود ؟؟؟
این جرقه که با همکاری عوامل شاه و تشکیلات بهائیت زده شد در واقع یک ""سینمارکس "" دیگر بود که توسط عوامل شاه به آتش کشیده شد تا آنرا به گردن مسلمانان انقلابی بیندازند و اصل انقلاب مردمی را زیر سوال ببرند .
وقتی در یک محله کوچک با سادگی روستائی اتفاقی هولناک همچون کشته و زخمی شدن دهها مسلمان بیگناه بدست ىک استوار بهائی و با اسلحه گرم (که به طور غیر قانونی در تصرف داشته ) اتفاق می افتدف طبیعی است در آن شرایط احساسات بر انسان غلبه میکند و خانواده های عزادار مویه کنان و شیون زنان به جمع آوری اجساد عزیزان خود مشغول شوند . در این شرایط بحرانی همواره عنلصر سود جوئی هم وجود دارند که سعی میکنند از آب گل آلود ماهی بگیرند و عناصر مزدوری هم لابلای جمعیتها حضور پیدا میکنند و دیگران را تحریک میکنند و ......

....و اینچنین بود که آن حادثه هولناک پدید آمد و آنطوری که برای من نقل کرده اند اگر دخالت و حضور روحانیون برجسته ای چون آیت الله محلاتی و شهید دستغیب و مصباحی و ...نبود معلوم نبود آتش این فتنه تا کجاها ادامه پیدا میکرد و فرصت طلائی برای حکومت شاه فراهم میشد تا از اختلاف و در گیری داخلی برای تجدید قوا و سرکوب مسلمانان حد اکثر استفاده را ببرد .
...بهر حال آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت .......
اکنون که در ماه محرم به سر می بریم به تاسی از امام حسین (ع) از تشکیلات بهائیت که یک قاتل معروف را به عنوان شهید قالب میکند میخواهیم که بگوئیم : "" لااقل آزاد مرد باشید ""
شما چگونه این عمل خود را توجیه میکنید که هیچ اسمی از سیزده مسلمان بیگناه نمی برید و لی یک پیرزن بهائی را که توسط همان قاتل کشته شده به عنوان شهید قلمداد میکنید ؟؟؟؟؟
ولی حداقل بهره این خونهای به ناحق ریخته شده این است که افشاگر حیله ها و توطئه ها و دروغ پردازیهای بهائیت شده است . ایکاش هموطنان بهائی ما همین یک حادثه شوم را بدون تعصب و پیشداوری مورد بررسی دقیق قرار میدادند تا حقیقت پنهان تشکیلات بهائیت برایشان روشن شود . تشکیلات بهائیت به این دروغ پردازیها نیاز دارد تا جوانان امروزین بهائی را که در آن زمان حضور نداشتند با مظلوم نمائی به تشکیلا ت وابسته نمایند .............افسوس و صد افسوس !!!>>